SŁOWO AUTORA

 

Nie trzeba być wnikliwym obserwatorem, by zauważyć, że każdy człowiek koncentruje się głównie na samym sobie. Głębię tego uwarunkowania można zaobserwować, gdy ktoś próbuje wkraczać w nasz osobisty obszar. Im bardziej jesteśmy w nim pogrążeni, z tym większą determinacją go bronimy. Tak silnie tkwimy we własnym ego, że utożsamiamy z nim całość swojego człowieczeństwa. Krąg naszego ja wydaje się wszystkim, podczas gdy w rzeczywistości jest tym, co nam świat przysłania. Może zabrzmi to paradoksalnie, ale z taką samą determinacją, z jaką bronimy własnego ego, chcąc utwierdzić się, że „racje życia” leżą po naszej stronie, z taką samą siłą oddalamy się od możliwości obiektywnego sądu. Wszelkie pojawiające się zewnętrzne sygnały, sugerujące konieczność dokonania jakiejś życiowej przemiany – czy to stylu życia, czy rewizji poglądów – przyjmujemy jako osobiste zagrożenie lub atak na system wartości, którym często jedynie się osłaniamy. Na takim to właśnie podłożu, podłożu uwikłania się człowieka w świat osobistych i zbiorowych iluzji, powstają małe i wielkie dramaty ludzkości.

Trzeba nie lada odwagi, by podjąć się weryfikacji własnego ja. Trudność jednak nie leży tyle w zagadnieniach merytorycznych, co w ukrytym wewnątrz nas lęku przed zmianami, lęku przed utratą misternie budowanej własnej, aczkolwiek sztucznej tożsamości. Trudność stwarza również sama tematyka wymykająca się poniekąd intelektualnemu rozumowaniu. Na domiar wszystkiego umysł, który stworzył naszą sztuczną rzeczywistość, sam dokonuje jej weryfikacji.

Czym zatem jest umysł? Odpowiedź jest pozornie prosta, gdyż sam umysł zadaje to pytanie. Wbrew jednak tym uproszczeniom, umysł to coś znacznie bardziej złożonego i skomplikowanego: głęboko ukryty, subtelny wymiar naszego istnienia. Jego funkcjonowanie można stwierdzić na bazie własnych myśli. Umysł to nieprzerwany strumień powstających i zanikających myśli. Wiąże się z nim zdolność rozumowania, sądu i wyobraźni. Oprócz wymienionych aspektów umysłu, istnieje również płaszczyzna ukazująca jego prawdziwą naturę, a będąca poza jakimikolwiek programami ograniczającymi człowieka. O istnieniu takiej sfery mówią tysiącletnie doświadczenia mistyczne wielu religii i kierunków filozoficznych. W naszych rozważaniach zastosujemy więc podział na „umysł zwykły” – czyli obracający się w kręgu własnych myśli – i jego „prawdziwą naturę”, czyli umysł wolny od iluzji. Wolnym od iluzji można być jedynie wówczas, gdy zna się mechanizmy funkcjonowania umysłu i rozwija umiejętność panowania nad myślami i emocjami. Niekoniecznie musi to być znajomość naukowa, wystarczy praktyczna. Ludzki umysł jest bardzo elastyczny i działa na zasadzie wcześniej wypracowanych nawyków. Wszystko jest zatem kwestią odpowiedniego „treningu” wyrabiającego te nawyki. Wiemy z doświadczenia, że im dłużej poddajemy się negatywnym myślom, tym bardziej pogłębia się w nas niepokój, smutek, rozpacz, chciwość, gniew i inne tego typu emocje. Gdy zaś oddamy się systematycznemu treningowi samoobserwacji i medytacji, wówczas nasza wytrwałość, dyscyplina i inteligencja zostaną nagrodzone osiągnięciem szczęścia, wynikającego z rozpoznania prawdziwej natury umysłu. Celowo użyto określenia „rozpoznanie”, gdyż połączenie z samym sobą, czyli prawdziwą naturą umysłu, następuje dopiero po długotrwałym procesie samopoznania. Celem naszych rozważań jest zachęta do podjęcia się tego trudnego zadania.

Uzyskana w wyniku pracy nad sobą harmonia życia, wyostrza również świadomość. Świadomość z kolei rodzi pokorę. Z takiej zaś perspektywy, perspektywy oświecenia, łatwiej postrzegać Prawdę, gdyż świadomość i pokora są fundamentami poznania.

 

Pytanie o wolny umysł jest również pytaniem o Prawdę

 

Jak wykażą dalsze rozważania, Prawda rzeczywistości bardziej wiąże się z wolnym umysłem niż z poglądami czy wiedzą. Postrzeganie intelektualne może być względne i wycinkowe. Warunkiem poznania jest wolny umysł, gdyż umysł zwykły zamyka się jedynie w kręgu iluzji, ukazując głównie to, na co pozwalają sterowane przez ego osądy i wizje. Czy jednak istnieje obiektywna Prawda, jednolity punkt odniesienia? Czy może istnieć jakaś wspólna płaszczyzna dla człowieka współczesnego i pierwotnego, wspólny mianownik dla Żyda i Greka, chrześcijanina i muzułmanina, kobiety, mężczyzny czy dziecka? Takim punktem odniesienia rzeczy jest właśnie wolny umysł, czyli jego prawdziwa natura, esencja, oaza wewnętrznego pokoju, lub jeszcze inaczej – Cisza. Cisza wolnego umysłu to pojęcie trudne do zdefiniowania, gdyż bardziej mówimy o jej doświadczaniu niż intelektualnym poznaniu. Doświadczenie Ciszy jest zanurzeniem się w chwili obecnej. Cisza jest pełną obecnością. Człowiek trwający w Ciszy jest wolny, a poprzez tę wolność szczęśliwy i nie obawia się o nic, nawet o własne życie.

Książka odsłania wielobarwność ludzkiej natury. Jest to podręcznik dla człowieka poszukującego. Przedstawione wartości wskazują na uniwersalną Prawdę opartą na zwykłym zdrowym rozsądku. Teksty ujęte są w duchu kultury chrześcijańskiej, jednak nie preferują żadnej religii. Systematyczna praca nad sobą, do której zaprasza, nie zmienia poglądów, lecz jedynie nastawienia. Proponowaną drogę rozwoju można określić jako duchowość psychologiczną.

Książka składa się z trzech części, każda część z trzech rozdziałów, z kolei każdy rozdział z trzech podrozdziałów, te zaś z licznych podtytułów. Tematyka jest w nich różna, jednak ciągle obraca się wokół tej samej, stale pogłębianej myśli. Będziemy zmierzać do celu metodą spiralną, stale poszerzając znaczenie pojęć pod różnym kątem. Metoda spiralna jest też sposobem systematycznego „odkażania” zaśniedziałego codziennością umysłu, co wymaga czasu i stopniowego dawkowania „wiedzy”. Czy zatem można tę książkę jedynie prze-czytać? Nade wszystko Cisza to pozycja, którą należy czytać. Trwać w jej rozważaniach. Dać sobie czas, otwierając się na przesłanie, ukryte pomiędzy wierszami. Wskazane jest nawet zatrzymywanie się w miejscach wymagających dłuższej refleksji.

Część I – egzystencjalna, stanowi rodzaj ogólnego wstępu, którego celem jest ukazanie złożoności fenomenu życia, niewytłumaczalności zjawisk i miejsca człowieka w świecie. Kosmologiczne ujęcie tematu obnaża nasze stereotypowe poglądy, pozwalając dostrzec ogólną spójność rzeczywistości.

Część II – psychologiczna, ukazuje prawdziwe oblicze systemu obronnego, jakim jest ludzkie ego. Omówimy, jak ono powstaje i spróbujemy odróżnić je od samych siebie. Wiąże się to z trudnym zagadnieniem, które rozpatrywać będziemy do końca książki – czym jest to, co nazywamy samym sobą? W tej części zapoznamy się również z typologią osobowości według Helen Palmer i koncepcją nieświadomej motywacji Sigmunda Freuda. Na zakończenie pojawią się refleksje nad życiem, śmiercią i przemijalnością.

Część III – transcendentalna, zawiera propozycje ćwiczeń medytacyjnych, prowadzących poprzez samoobserwację do wewnętrznej przemiany. Droga samoobserwacji pogłębia też świadomość, co otwiera na przestrzenie poznania i widzenia.

W tym wydaniu, na końcu niektórych rozdziałów umieszczono krótkie uwagi końcowe, zatytułowane „postscriptum”.

 

Postscriptum

 

Przygotowując książkę „Cisza esencja naszego umysłu” sądziłem, że w tematyce iluzji większość już powiedziano. Obecnie wiem, że to wierzchołek góry lodowej. Zasięg matrixa, w którym żyjemy jest tak szeroki, że trudno w tym wymiarze mówić o posiadaniu wolnej woli. Węzłów tych nie sposób rozwiązać w całości. Można jedynie rozluźniać je nieustannie pogłębiając świadomość. Fundamentem świadomości jest przeświadczenie, że nasze ludzkie ciało, to jedynie tymczasowo przybrana forma wielowymiarowej istoty, jaką jest człowiek. Gdy miejsce lęku, analizy i podziału zajmie miłość, pewność i moc wówczas staniemy w Ciszy obok własnych iluzji.

 

Podziękowania

 

Składam serdeczne podziękowania wszystkim, którzy wspierali mnie w czasie piania książki. Szczególne podziękowania dla mojego brata dr Stanisława Klein, który był i jest moim niestrudzonym korektorem.

Ryszard Klein

RECENZJE

Justyna Gul – dziennikarka, recenzentka, nauczycielka, blogerka
Urszula Koszutska – psycholog
Jacek Konarski – pisarz

Autor książek: Myślę więc jeżdżę, Co nam ofiarował chrześcijanin wschodu? oraz Czy chrześcijanin może być buddystą?(Wydawnictwo KOS)

Jacek-Konarski.pdf

dr Mariusz Wojewoda – Instytut Filozofii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach
Karolina Małkiewicz ­– recenzentka, blogerka

SENTENCJE

Przygotowując drugie wydanie książki „Cisza. Esencja naszego umysłu”, postanowiłem zebrać swoje przemyślenia i zamieścić je na końcu poszczególnych trzech części. Poniżej przedstawiam wszystkie. Moim wielkim pragnieniem jest, by sentencje te zagościły w Twoim domu, stając się rytuałem codziennych refleksji.

 

Sentencje Części Pierwszej

 

  • Żadnego zjawiska nie da się zamknąć w analitycznych ramach racjonalnego myślenia.
  • Każde zjawisko posiada nieskończoną ilość poziomów jego postrzegania.
  • Pod osłoną wiedzy naukowej kryje się niewyobrażalna, fascynująca iskra trwania rzeczywistości.
  • Zasada niepoznawalności rzeczy dotyczy wszystkich dziedzin nauki, począwszy od nauk ścisłych, skończywszy na humanistycznych.
  • Nabycie umiejętności kierowania się zdrowym rozsądkiem jest w większym stopniu sprawą usuwania wewnętrznych barier niż wiedzy intelektualnej.
  • Rozpoznanie swojej prawdziwej Istoty, rozpoznanie Prawdy rzeczywistości – dokonuje się za sprawą wolnego umysłu.
  • Chcąc wejść w Istotę rzeczy, usłyszeć tętno Natury, konieczne jest zadziwienie i radość.
  • Radość jest wartością życia, miernikiem i symptomem Poznania.
  • Radość jest dzieckiem Poznania.
  • Poznanie i Radość wzajemnie się uzupełniają.
  • Popadając w rutynę i wszechobecne przyzwyczajenie, ulegamy złudnemu poczuciu stabilizacji i zrozumienia.
  • Przyzwyczajenie zaślepia na Piękno i Prawdę, a rutyna znieczula wrażliwość.
  • Powszechną iluzją jest postrzeganie rzeczywistości przez pryzmat swojego krótkiego życia i osobistego punktu widzenia.
  • Kreatorem czasu są wewnętrzne napięcia, tworzone przez myśli i emocje.
  • Iluzją jest przeżywanie czasu jako czegoś realnego.
  • Podobnie jak w źdźble trawy odnaleźć można potęgę kosmosu, tak chwila zwana teraz zamyka wszystko, co niesie z sobą czas i przemiana.
  • Najgłębszą sztuką życia jest umiejętność trwania w chwili obecnej, w niekończącym się teraz. W przestrzeni, w której gaśnie poczucie dualizmu.
  • Tajemnicą szczęścia jest umiejętność zachowania dystansu do wszelkich wydarzeń i okoliczności.

 

Sentencje Części Drugiej

 

  • Podobnie jak Natura przez tysiąclecia kształtowała nasze fizyczne funkcje życiowe, tak sztafeta pokoleń kształtowała nasz indywidualny i zbiorowy umysł.
  • Krąg naszego ja wydaje nam się być wszystkim, podczas gdy w rzeczywistości jest tym, co przysłania nam Istotę esencji naszego bytu.
  • Jeżeli postrzegamy otoczenie przez pryzmat własnych emocji, to widziany przez nas świat nie jest rzeczywisty.
  • Jeżeli w kontaktach międzyludzkich kierujemy się emocjami, to nasze relacje nie są autentyczne, lecz spowite oczekiwaniami ego.
  • Cecha, którą cenimy w sobie najbardziej, jest w dużej mierze pochodną działania naszego systemu obronnego.
  • Pragnienie doskonałości, wyjątkowości lub przynajmniej odmienności, to desperacka walka ego, by zaistnieć jako ktoś. Często naginamy nawet Naturę do wyimaginowanej wizji siebie.
  • Umiejętność panowania nad burzami emocji, zachowanie równowagi i roztropności w kierowaniu swoim życiem, to cechy człowieka wyzwolonego, który zna swoją prawdziwą Istotę.
  • Emocji nie należy rozpatrywać w kategoriach: pozytywna czy negatywna.
  • Religia przesiąknięta emocjami bardziej łączy się z ego niż z Prawdą. Bóg w umyśle kierującym się nieświadomą wolą jest w dużym stopniu jedynie pojęciem. Pojęcia zaś to tylko słowa.
  • Największą krzywdą, jaką wyrządzamy sobie i innym, jest zaniedbywanie poznawania Istoty samego siebie. Każda inna krzywda jest jedynie tego konsekwencją. Cały świat się zmieni, gdy ja się zmienię.
  • Błędna samoocena rzutuje na ocenę innych ludzi.
  • Błędną samoocenę demaskuje postrzeganie innych jako złych.
  • Najbardziej grzeszy ten, kto patrzy na innych jak na grzeszników.
  • Bez wybaczenia sobie i bliźnim nie ma mowy o zdrowym rozwoju psychicznym.
  • Wszelkie oczekiwania i wymagania względem kogoś mają swoje korzenie w egoizmie.
  • Podstawą właściwie pojętej miłości jest zrozumienie drugiego człowieka, a tym samym brak jakichkolwiek oczekiwań względem niego.
  • Autoobserwacja to podstawa rozwoju duchowego. Polega ona na utożsamianiu siebie z obserwatorem, a nie nastrojami i przeżyciami. Podstawą wszelkiej obserwacji jest skupienie i uważność.
  • Głębia człowieczeństwa zbudowana jest na zrozumieniu, a nie na wzorcach. Systemy wartościowania i wzory zachowania istnieją na zewnątrz, podczas gdy wolność istnieje wewnątrz nas i to ona normuje jak i motywuje nasze działania.
  • Cisza jest nawet w cierpieniu. Znajduje się między moim cierpieniem a jego względnością. Względność cierpienia to przestrzeń między moim ego a prawdą cierpienia. Prawda cierpienia to często moje nieświadome ja. Ja tak dominujące, że aż boli.
  • Prawda o nas samych ujawnia się w sytuacjach skrajnych.
  • Człowiek oświecony nie próbuje naprawiać świata, świat sam naprawia się przestrzenią jego wewnętrznej wolności.

 

Sentencje Części Trzeciej

 

 

  • Energia jest Boską, Stwórczą siłą wszechświata, napełniającą wszystko i poruszającą się siłą natychmiastowości. Moc naszej woli może przyspieszać przypływ energii poprzez entuzjazm, pragnienie dobra oraz zawierzenie.
  • Fundamentem świadomości jest samopoznanie.
  • Świadomość w kontekście samorozwoju polega na postrzeganiu swojej rzeczywistej sytuacji i konsekwencji, jakie z niej wynikają.
  • Gdy uczucia biorą górę nad świadomością, nigdy nie mamy pewności czy nasze przeżycia są zdrowe emocjonalnie, a tym samym czy wskazują Prawdę.
  • Najpierw świadomość, potem uczucia, w przeciwnym wypadku nigdy nie mamy pewności, czy nasze przeżycia są zdrowe emocjonalnie, a tym samym, czy wskazują Prawdę.
  • Jedynie czysta świadomość potrafi rozpoznać Boga, radować się w Nim i wychwalać Go, bo w Nim żyje, porusza się i jest (por. Dz 17,28) nieskażona pragnieniami i niepokojami przemijania.
  • Jest jedna uniwersalna Prawda napełniająca każdy wymiar rzeczy. Prawda ta istnieje niezależnie od poziomu naszej świadomości i stanu naszej wiedzy.
  • Najczęściej postrzegamy świat w kontekście swoich emocjonalnych przeżyć. Każdy z nas ma więc inny fundament tego, co uważa za prawdę, inne źródło wypływające ze zbioru osobistych uwarunkowań.
  • Spory o Prawdę nie mają sensu, gdyż Jej widzenie uzależnione jest od stanu osobistej duchowej przestrzeni.
  • Obiektywizm jest wypadkową subiektywnych ocen. To wspólna płaszczyzna porozumienia, polegająca na kompromisie. To jeszcze nie jest Prawda.
  • Prawdy się nie głosi, Prawdą się emanuje.
  • Stan życia, będący niewymiernie krótkim w porównaniu z Całością, jest nośnikiem wyzwolenia, a błyski przytomności przybliżają nas do rozpoznania naszej prawdziwej natury.
  • Odkrywanie Prawdy ma swoje korzenie w świadomości przemijania i śmierci oraz głębi, jaką one z sobą niosą.
  • Niczego nie można zachować na trwałe. To, co materialne ulegnie przemianie, a to co psychiczne, oczyści ogień Prawdy, gdy prysną iluzje.
  • Przyglądając się iluzoryczności, a zarazem prawdzie snów, można dostrzec iluzję a zarazem Prawdę życia.
  • Autentyczne współczucie wolne jest od litości i żalu.
  • Stan wyczekującej obecności jest jedynym stabilnym punktem odniesienia dla wszystkich stanów ludzkiej egzystencji.
  • Najgłębszą istotą naszego życia, nadającą mu sens i wyznaczającą kierunek, jest życie w świetle widzenia swojego ostatecznego stanu. Umiejętność życia w takim poglądzie można nazwać oświeceniem.
  • Oświecenie to umiejętność widzenia świata takim, jaki jest, bez zniekształceń związanych z przywiązaniami, oczekiwaniami, czyli całą sferą ludzkiej emocjonalności.
  • Życie człowieka oświeconego to trwanie w nieprzerwanej medytacji. Pojawiające się myśli są rozpuszczane niemalże w chwili, gdy się pojawiają.
  • Życie człowieka oświeconego jest życiem w pełni. Człowiek oświecony zawsze odnosi sukces, chociażby już tylko z tego powodu, że rozumie jego iluzoryczność.

OPINIA JURY

 

Najlepsze książki psychologiczne i poradniki roku 2011 – laureaci konkursu

 

Recenzja redakcyjna książki Cisza - granice.pl

Recenzja redakcyjna książki Cisza – granice.pl

Recenzja redakcyjna książki w serwisie granice.pl

 

Podczas Targów Książki w Krakowie poznaliśmy laureatów konkursu i plebiscytu na „Najlepsze książki psychologiczne i poradniki”. Na nagrodzone tytuły oddano ponad 30 tysięcy głosów.

W dzisiejszych czasach, kiedy życie z każdym dniem toczy się szybciej, kiedy – wtłoczeni w mechanizmy społeczne, napędzani oczekiwaniami i własnymi ambicjami – pędzimy przed siebie, warto choć na moment zatrzymać się i zastanowić nad sensem życia, spróbować być „tu i teraz”. Niebagatelną rolę w tym procesie odgrywają książki psychologiczne i poradniki.

Jeśli sądzisz, że potrafisz, to masz rację. Jeśli sądzisz, że nie potrafisz – również masz rację – twierdził Henry Ford, w tych prostych słowach ukazując fenomen ludzkiego umysłu. Psychologia zna wiele teorii nie tylko na temat motywacji. To w niej poszukujemy rozwiązań naszych problemów czy wskazówek dotyczących sposobów postępowania. Dlatego też książki z dziedziny szeroko pojętej psychologii są tak popularne, a dziś mieliśmy możliwość zwrócić uwagę na te najlepsze – podkreśla Sławomir Krempa, redaktor naczelny wortalu literackiego Granice.pl.

 

Psychologiczne kategorie konkursowe

(czyli – co na to Freud)

Zgodnie z tradycją, celem konkursu było wyłonienie i nagrodzenie najlepszych z najlepszych, czyli laureatów w następujących kategoriach:

  1. Kariera, rozwój osobisty (czyli dążenie do samorozwoju).
  2. Życie małżeńskie (bo człowiek to „zwierzę” stadne).
  3. Życie codzienne (nie tylko proza, ale i poezja codzienności).
  4. Zdrowie, uroda (bo to warunki spełnienia w innych dziedzinach).
  5. Styl życia (bo każdy z nas jest inny).
  6. Rodzina, wychowanie (bo ta podstawowa jednostka społeczna jest źródłem szczęścia, podobnie jak posiadanie dzieci).
  7. Poradniki (jak komunikować się ze sobą i z otoczeniem).
  8. Publikacje popularnonaukowe (nie tylko dla naukowców).

 

Najlepsi z najlepszych

Na miano tych najlepszych, które mają szansę zostać prawdziwymi drogowskazami i zagościć w naszym życiu na dłużej, zasługują dwie pozycje. Zdaniem internautów jest to książka „Życie we dwoje” Katarzyny Jurkowskiej i Małgorzaty Liszyk-Kozłowskiej, (Wydawnictwo G+J Gruner+Jahr PL), omawiająca relację między kobietą i mężczyzną.

 

Jury natomiast za najlepszą uznało książkę „Pochwała powolności” Carla Honore, (Wydawnictwo Drzewo Babel). Pozycja ta jest znakiem naszych czasów, a porusza ona najbardziej palący problem współczesności, czyli permanentny brak czasu. Autor przedstawia czytelnikom również metody wyzwolenia się od tego, co Baudelaire nazywał „straszliwym ciężarem czasu”.

Ryszard Klein podpisujący książkę

 

Pozostali laureaci w poszczególnych kategoriach

W kategorii kariera, rozwój osobisty zarówno członkowie jury, jak i internauci wskazali na wyjątkową pozycję, przywracającą spokój i równowagę duszy.

„Cisza. Esencja naszego umysłu” Ryszarda Kleina (Wydawnictwo KOS) to nieoceniona pomoc w wyzwoleniu się z własnych ograniczeń, wyobrażeń, iluzji i lęków.

W kategorii życie małżeńskie internauci wskazali na wspomnianą już pozycję „Życie we dwoje” Katarzyny Jurkowskiej i Małgorzaty Liszyk-Kozłowskiej (Wydawnictwo G+J Gruner+Jahr PL) jako na książkę zwycięską. Jury zaś zainteresowała pozycja „Jaką żoną jestem?” Lindy Dillow (Wydawnictwo KOINONIA), w której autorka dzieli się z czytelnikami doświadczeniami z wieloletniego stażu małżeńskiego.

Kategoria życie codzienne przyniosła zdaniem internautów laur zwycięstwa pozycji „Balsam dla duszy” Isabel Mauro (Wydawnictwo Semen), czyli miksturze szczęścia z udziałem takich składników, jak: orzeźwiacze i odprężacze umysłu, poprawiacze samopoczucia oraz nastrojowe obrazki. Jury przekonuje wszystkich, że zasada carpe diem jest wciąż aktualna, dlatego też wybór padł na poradnik „Ciesz się życiem” Anselma Grüna (Wydawnictwo Święty Wojciech).

Kategoria zdrowie, uroda to wiele wspaniałych tytułów, w tym te najlepsze: wyrażająca tęsknotę internautów za wiosną pozycja „Wiosna. Żyj w zgodzie z porami roku” Ewy Grupińskiej (Wydawnictwo MG) oraz „Uzdrawianie duszy i ciała. Schudnij z Doreen” Doreen Virtue (Wydawnictwo Illuminatio), wybrane przez jury.

Styl życia to kategoria odpowiadająca nie tylko na pytanie o sedno trwania, ale też o jego jakość. Tu internauci postanowili, nie bacząc na wszystko, wyruszyć drogą marzeń, czyli wybrali poradnik „Warto podążać za marzeniami. Moja podróż przez życie” Marka Kamińskiego (Wydawnictwo G+J Gruner+Jahr PL). Jury zaś postanowiło wyruszyć w kierunku czwartej co do wielkości wyspy na świecie. Oczywiście z książką „Przez Madagaskar na rowerach… pieszo i taxi-brousse” Pawła i Magdaleny Opasków (Wydawnictwo Feeria) w plecaku.

Kategoria rodzina, wychowanie przyniosła – zdaniem internautów – zwycięstwo pozycji „10 największych błędów wychowawczych” Ralpha Dawirsa i Gunthera Molla (Wydawnictwo WAM), omawiającej te błędy, które popełniane są najczęściej nieświadomie, w oparciu o uproszczenia i błędne zasady. Jury wskazało natomiast na pozycję „Tato, jakiego potrzebują twoje dzieci” Carey Casey (Wydawnictwo KOINONIA).

W kategorii poradniki zarówno internauci, jak i członkowie jury za najlepszą uznali książkę „Komunikacja niewerbalna, czyli mowa ciała od A do Z” Jean-Claude’a Martiny (Wydawnictwo JEDNOŚĆ). Pozycja ta zwraca uwagę na to, jak istotny jest proces komunikacji i pokazuje, jak bardzo skomplikowane są ludzkie zachowania, a – przede wszystkim – nasza mowa.

Kategoria książek popularnonaukowych to bezsprzeczne zwycięstwo pozycji „Doktor klaun! Terapia śmiechem, wolontariat, edukacja międzykulturowa” Przemysława Pawła Grzybowskiego (Oficyna Wydawnicza IMPULS). To jedyna w Polsce tak bogato ilustrowana monografia na temat terapii śmiechem i działalności doktorów klaunów, skierowana do wszystkich, którzy przyłączają się do czynienia dobra i pomocy tym, którzy jej tak bardzo potrzebują.

 

Patroni najlepszych

Konkurs nie mógł się obyć bez patronów. Zmagania wspierała Legimi.com – księgarnia oferująca e-booki na smartfony, czytniki, tablety, a także Książnica Polska, za sprawą której nagrodzone książki promowane będą w sieci księgarskiej w całej Polsce, w księgarni Czytay.pl i na stronie Ksiaznica.pl Przedsięwzięciu patronują serwis DlaStudenta.pl, portal kobiet dlaLejdis.pl, portal rynku wydawniczego Wydawca.com.pl, portal Anime-Games-World, Polski Związek Bibliotek, serwis MiastoDzieci.pl, redakcja magazynu kryminalno-fantastycznego QFant, miesięcznik ODRA, serwisy DuzeKa.pl, FantasyBook, Granice.pl, Przykominku.com, Obliczakultury.pl, Salonkulturalny.pl, Bookznami.pl, Unreal-fantasy.pl, student.pl, polscy-pisarze.com, Internetowy Dom Handlowy SA, Stowarzyszenie Sztukater, Radio Niepokalanów oraz radio PRYZMAT.

PRZEKŁAD KSIĄŻKI NA JĘZYK HISZPAŃSKI

„El Silencio lo Esencial de Nuestra Mente”

 

„Cisza. Esencja naszego umysłu” została przełożona na język hiszpański przez moją siostrę Irenę Klein i wydana w Argentynie w roku 2014. Irena Klein mieszka na stałe w Buenos Aires, z zawodu jest psychoterapeutką, nauczycielem i teologiem. Przede wszystkim jest moim serdecznym przyjacielem. Nic w moim życie nie dzieje się bez jej duchowego udziału i odwrotnie. Rozwijamy się w podobnym tempie, przerabiając najczęściej te same dylematy. Przełożenie książki na język hiszpański było jej inicjatywą i stało się dla nas miłym pretekstem do wielogodzinnych spotkań za pośrednictwem Skype.

 

Tłumaczka: Irena Klein

 

Prólogo

 

En primer lugar quisiera contarles qué es lo que me motivó a traducir el libro de mi hermano Ryszard Klein; Silencio lo esencial de nuestra mente. Lo considero un imperdible aporte para todos aquellos que se encuentran en el momento de búsqueda y de profundización para vivir sus vidas más plenamente.

Lo interesante en este libro es cómo conviven y se integran:

  • S. Freud, A. Maslow, C. Rogers
  • A. Einstein y J. W. Goethe
  • tradición judeo-cristiana y espiritualidad oriental
  • la ciencia y la Biblia
  • científicos y poetas
  • creyentes y ateos
  • y todo esto entrelazado con ejemplos sencillos de la vida y las reflexiones del autor. Se puede decir que es una especie de filosofía científica y psicología espiritual.

Integra y toma todo tipo de recursos para decir lo mismo: silencio interior, silencio de la mente, el ser consciente de sí mismo – es lo que nos hace realmente humanos. Vivir conectados y vivir en el presente, parecen ser para el autor los secretos de una vida plena y feliz. Lo dice también en diferentes estilos; prosa poética, poesía, reflexiones, análisis de textos, ejercicios, meditaciones.

La otra riqueza del libro consiste en la valentía del autor para socavar las estructuras y esquemas propios del ser humano. Estructura de las ideas fijas, esquemas de conducta y costumbres. Nos propone revisar todos los aspectos de nuestra vida. Eso sí, es un libro sólo para aquellos que se animen a transitar este camino, sin querer aplicarlo a otros sino que humildemente caminen junto al autor y así como él lo hagan con humor y poesía pero también revisen con precisión científica el complejo sistema de la mente.

Finalmente, quiero agradecer en nombre del autor a mis amigos que han apoyado y alentado esta edición:

A Mónica Rodríguez – por su incondicional presencia desde el principio hasta el final en la consulta y corrección de la primera edición.

A Elsa Casá y Cristina Meisner, por su interés, consejo y lectura de los borradores.

A David del Río, Olga Garavaglia y Alicia Carnevale por ayudar a abrir el camino.

Y a tantos amigos y compañeros del trabajo que de una u otra manera estaban presentes haciendo de esta manera la edición. A todos un sincero gracias.

Irene Klein

Introducción

 

No es necesario ser un astuto observador para darse cuenta que cada ser humano se concentra principalmente en sí mismo. La intensidad de este condicionamiento se puede comprobar cuando alguien intenta ingresar en nuestro espacio personal. Cuanto más inmersos estamos en él, con más determinación lo defendemos. Con tanta fuerza estamos arraigados a nuestro propio ego que identificamos en él la totalidad de nuestra humanidad. El círculo de nuestro ego parece ser un todo, mientras que en realidad es lo que nos impide ver al mundo con claridad. Puede sonar paradójicamente pero, con la misma determinación con la que defendemos nuestro ego, queriendo asegurnos que nuestras razones son las más válidas y acertadas, con esta misma fuerza nos alejamos de la posibilidad de ser objetivos. Cualquier señal que aparece desde afuera y sugiere la necesidad de alguna transformación vital, cambio de estilo de vida o la revisión de puntos de vista, la tomamos como una amenaza personal o un ataque al sistema de valores detrás de los cuales generalmente nos escondemos. El hombre permanece enredado en el mundo de lo ilusorio a nivel personal y colectivo y justamente sobre esta misma base, se construyen los pequeños y grandes dramas de la humanidad.

Hay que tener suficiente valor para animarse a verificar la realidad del propio yo. La dificultad sin embargo no está en las cuestiones meritorias sino en el miedo escondido dentro nuestro. Miedo a perder la propia aunque artificial identidad construida con esmero. La dificultad consiste también en que de alguna manera esta temática va más allá de la comprensión intelectual. Los procesos de los cuales hablamos se realizan en la mente que es al mismo tiempo la diseñadora de nuestro mundo subjetivo.

¿Qué es entonces la mente? La respuesta es aparentemente simple ya que es la misma mente que está formulando esta pregunta. Sin embargo, a pesar de estas simplificaciones, la mente es algo mucho más complejo y complicado: es la más escondida y sutil dimensión de nuestra existencia. Su funcionamiento se puede constatar en base a los propios pensamientos. La mente es una fuente ininterrumpida de la formación de los pensamientos y de su desaparición. Vincula la capacidad de comprensión, juicio e imaginación. Además de los aspectos ya mencionados existe un nivel de la mente, que revela su verdadera naturaleza, y está más allá de cualquier limitación humana. Sobre la existencia de dicha esfera, hablan miles de experiencias místicas de muchas religiones y corrientes filosóficas. En nuestras reflexiones diferenciaremos entonces el concepto de “mente común” – es decir la que gira alrededor de sus propios pensamientos y el concepto de su “verdadera naturaleza” – es decir la mente libre de lo ilusorio. Sólo se puede ser libre de lo ilusorio si se conocen los mecanismos del funcionamiento de la mente y se desarrolla la habilidad del dominio sobre los propios pensamientos y las propias emociones. No hace falta que sea un conocimiento científico, alcanza que sea práctico. La mente humana es muy flexible y funciona en base de los hábitos adquiridos anteriormente. Todo es cuestión de entrenarla apropiadamente para crear estos hábitos. Sabemos por experiencia, que cuanto más tiempo nos sometemos a los pensamientos negativos, tanto más se profundiza en nosotros la inquietud, tristeza, desesperación, avaricia, rabia y otras emociones de este tipo. Mientras que si nos entregamos a un entrenamiento sistemático de la autoobservación y de la meditación, entonces nuestra perseverancia, disciplina e inteligencia recibirán el premio de poder experimentar la felicidad natural que surge del “reconocimiento” de lo que es la verdadera naturaleza de la mente. La palabra “reconocimiento” fue puesta acá a propósito para señalar que el vínculo consigo mismo, es decir con la verdadera naturaleza, se da recién después de un largo proceso de autoconocimiento. El objetivo de nuestras reflexiones es estimular a tomar el desafío de esta difícil tarea.

La armonía obtenida gracias al trabajo consigo mismo, agudiza también la consciencia del sí. De la consciencia del sí nace la humildad. De ésta perspectiva, perspectiva de iluminación, es más fácil ver la verdad, ya que la conciencia del sí y la humildad constituyen los fundamentos del conocimiento.

 

 

La pregunta sobre la mente libre, es también una pregunta sobre la Verdad.

 

Las siguientes reflexiones demostrarán que, la realidad con su Verdad está más vinculada a una mente libre que a una visión o conocimiento. La apreciación cognitiva puede ser relativa y parcial. La condición del verdadero conocimiento es la mente libre, porque la mente “común” se encierra únicamente en el círculo de lo ilusorio, mostrando principalmente aquello, permitido por los juicios y visiones, maniobradas por el timón del ego. Sin embargo, ¿existe una verdad objetiva, un único punto de vista? ¿Puede existir un nivel común para el hombre contemporáneo y prehistórico, un común dominador para “judío y griego, cristiano y musulmán, varón, mujer o niño? Justamente este punto de referencia es la mente libre, es decir su verdadera naturaleza, su esencia, oasis de la paz interior o de otra manera – Silencio. El silencio de la mente libre, es un concepto difícil de definir ya que estamos hablando más bien de una experiencia y no de un conocimiento intelectual. La experiencia del silencio llega como el resultado de haberse sumergido en el momento actual. Silencio es la presencia plena. El ser humano que permanece en el Silencio es libre, y gracias a esta libertad es feliz y no teme por nada, ni siquiera por su propia vida.

El libro revela la multifacética naturaleza humana. Es un manual para un buscador. Los valores presentados aquí, señalan la Verdad universal apoyada simplemente en un sencillo “sano juicio”. El libro está escrito en el espíritu de la cultura cristiana, aunque su objetivo no es ocuparse de ningún punto de vista en particular. El sistemático trabajo sobre sí mismo al cual invita no pretende cambiar opiniones, sino fomentar la predisposición. El camino hacia el desarrollo propuesto, se puede definir como la espiritualidad psicológica.

El libro consta de tres partes, cada parte de tres capítulos y cada capítulo de tres subcapítulos y estos a su vez de numerosos subtítulos. La temática es variada, sin embargo se mueve constantemente alrededor de la misma idea, abordada cada vez más profundamente. Nos dirigiremos al objetivo, con el método de un espiral, constantemente ampliando el significado del concepto desde un ángulo diferente. El método del espiral es también una manera de una sistemática “desinfección” de la mente contaminada con la rutina diaria, lo que exige tiempo y una paulatina dosificación del “conocimiento”. Este libro no es para ser leído una vez del principio al fin sino un libro que se va leyendo deteniéndose en aquello que llama la atención, abriéndose al mensaje escondido entre líneas, tomándose el tiempo, permaneciendo en algunas reflexiones e incluso quedándose en los lugares que exigen una reflexión más larga.

Primera parte – lo existencial, es una especie de introducción general, su objetivo es mostrar la complejidad del fenómeno de la vida, lo inexplicable de sus manifestaciones y el lugar del ser humano en el mundo. El enfoque cosmológico pone al desnudo nuestra estereotipada concepción del mundo permitiendo vislumbrar las reglas universales del Cosmos.

Segunda parte – lo psicológico, demuestra el verdadero rostro de los mecanismos de defensa de nuestro ego. Hablaremos del mismo: cómo funciona, e intentaremos diferenciarlo de nosotros mismos. Este tema está vinculado con una cuestión difícil, lo cual vamos a considerar hasta el final del libro: ¿Qué es, lo que llamamos “sí mismo”? En esta parte conoceremos también la tipología de la personalidad según Helen Palmer y el concepto de la motivación inconsciente de Sigmund Freud. Finalmente compartiremos algunas reflexiones sobre la vida, la muerte y lo efímero.

Tercera parte – lo transcendental, contiene una propuesta de ejercicios de meditación, que conducen a través de la autoobservación a la transformación interior. El camino de la autoobservación, profundiza también la conciencia del sí, y esto abre al espacio del conocimiento e iluminación.

En esta edición al final de algunos capítulos hay algunos enunciados finales que complementan la temática. Llevan el título de post data.

Ryszard Klein

Post data

 

Preparando el libro para la primera edición, estaba creyendo que en la temática de lo ilusorio ya se ha dicho casi todo. En este momento sé, que eso es la cúspide de un glaciar. El alcance de la matriz en la cual vivimos es tan amplio que en esta dimensión es difícil hablar de tener una total libertad. No se puede desenredar totalmente aquellos nudos. Sólo se los puede aflojar, profundizando la consciencia de que el cuerpo humano es una forma adoptada temporalmente y que somos en sí seres multidimensionales. Cuando el lugar del miedo, análisis y separaciones lo ocupe, el amor, la seguridad y el poder, entonces estaremos envueltos en el silencio, con lo ilusorio al lado. Los invito entonces a la lectura…

WYWIADY Z TŁUMACZKĄ KSIĄŻKI IRENĄ KLEIN

 

Spotkanie z tłumaczkami książek na język hiszpański i angielski:

  • Irena Klein z Argentyny – psychoterapeutka, mentor rozwoju duchowego, przełożyła książkę „Cisza. Esencja naszego umysłu” na język hiszpański.
  • Maryla Rose z Australii – psychoterapeutka, poetka, liderka InterPlay, przełożyła książkę „Jam Jest” na język angielski.
  • Ryszard Klein – autor książek.

 

(Nagranie amatorskie)

DO POBRANIA

Spis treści
Wywiad - Czwarty Wymiar, 09/2012
Artykuł w Magazynie BEDRIFT, Lato 2012
Recenzja - Dziennik Łódzki, 08/2012
Wywiad z Autorem - Nowiny Zabrzańskie, 8 XI 2012
Blog, Zwiedzam Wszechświat. Wywiad Karoliny Małkiewicz

SPOSÓB KUPNA

Cisza - drukiem

Dokonaj zakupu książki „Cisza. Esencja naszego umysłu” w wersji drukowanej bezpośrednio ze strony Wydawnictwa KOS.

Cisza - eBook

Dokonaj zakupu wydania elektronicznego wprost ze strony Wydawnictwa KOS.

Silencio

El Silencio lo Esencial de Nuestra Mente